Kim jestem?
Odnaleziony wpis z 2013 roku...trochę się zmieniło od tamtego czasu ale jednak..
Zastanawiam się często kim jestem.
I nie wydaje mi się, że tylko ja sobie zadaję takie pytanie.
Kogo sobą prezentuję? Kim jestem? Jak mnie widzą? Jaką rolę pełnię w życiu swoich bliskich, znajomych i obcych mi ludzi? Czy spełniam swoje role jako Ja? Tu pojawiają się kolejne pytania...które Ja?
Ja córka...
Ja siostra...
Ja matka...
Ja żona...
Ja kochanka...
Ja studentka...
Ja koleżanka...
Ja przyjaciółka...
Ja opiekunka...
Ja...Ja...Ja
Czasami gubię się w tych wszystkich rolach...tych oczekiwaniach jakie powinnam spełnić wchodząc w nie.
Ja chcę być sobą...po prostu sobą!
Nie kimś, kim należy, czy też kimś, kim wypada być.
W tym wszystkim można się pogubić bardzo...zacząć cierpieć na rozdwojenie jaźni.
A może wcale to nie jest cierpienie lecz forma ucieczki? Tylko przed czym tak naprawdę?
Przed odpowiedzialnością jaka na nas ciąży, przed decyzjami jakie podejmujemy
z których będziemy rozliczeni?...przez rodziców, nauczycieli, małżonków, kochanków
i w przyszłości dzieci, przez ludzi, którzy żyją obok i nic tak naprawdę nie wiedza,
a osąd i opinie o nas szybko wydają?!
Każdy chce nas zmieniać, formować wg swojego uznania dla własnego wygodnictwa.
Zaczynamy myśleć jak inni aby nie odstawać, lubić to co oni, czytać i oglądać to samo, mieć takie samo zdanie i powtarzać frazesy, banały, ich opinie na różne tematy...
Nie jesteśmy już sobą, jesteśmy już kopią ich samych.
A ja chciałbym być sobą!
"Chciałabym być sobą wreszcie...chciałbym być sobą jeszcze...trzymać się ściany niczym pijany"... tak jak śpiewa Perfekt.
Zastanawiam się często kim jestem.
I nie wydaje mi się, że tylko ja sobie zadaję takie pytanie.
Kogo sobą prezentuję? Kim jestem? Jak mnie widzą? Jaką rolę pełnię w życiu swoich bliskich, znajomych i obcych mi ludzi? Czy spełniam swoje role jako Ja? Tu pojawiają się kolejne pytania...które Ja?
Ja córka...
Ja siostra...
Ja matka...
Ja żona...
Ja kochanka...
Ja studentka...
Ja koleżanka...
Ja przyjaciółka...
Ja opiekunka...
Ja...Ja...Ja
Czasami gubię się w tych wszystkich rolach...tych oczekiwaniach jakie powinnam spełnić wchodząc w nie.
Ja chcę być sobą...po prostu sobą!
Nie kimś, kim należy, czy też kimś, kim wypada być.
W tym wszystkim można się pogubić bardzo...zacząć cierpieć na rozdwojenie jaźni.
A może wcale to nie jest cierpienie lecz forma ucieczki? Tylko przed czym tak naprawdę?
Przed odpowiedzialnością jaka na nas ciąży, przed decyzjami jakie podejmujemy
z których będziemy rozliczeni?...przez rodziców, nauczycieli, małżonków, kochanków
i w przyszłości dzieci, przez ludzi, którzy żyją obok i nic tak naprawdę nie wiedza,
a osąd i opinie o nas szybko wydają?!
Każdy chce nas zmieniać, formować wg swojego uznania dla własnego wygodnictwa.
Zaczynamy myśleć jak inni aby nie odstawać, lubić to co oni, czytać i oglądać to samo, mieć takie samo zdanie i powtarzać frazesy, banały, ich opinie na różne tematy...
Nie jesteśmy już sobą, jesteśmy już kopią ich samych.
A ja chciałbym być sobą!
"Chciałabym być sobą wreszcie...chciałbym być sobą jeszcze...trzymać się ściany niczym pijany"... tak jak śpiewa Perfekt.

Komentarze
Prześlij komentarz